#18 | Waarom trots en liefde elkaar in de weg zitten
Wat een kind verliest om jouw trots te kunnen dragen
Iemand vroeg mij laatst:
‘Zeg jij weleens tegen je dochters dat je trots op ze bent?’
Ik zei: ‘nee’.
Hij keek verbaasd:
‘uh… dus je bent nooit trots op ze?’
Weer zei ik: ‘nee’.
En de waarheid is ook dat ik het nooit tegen ze zal zeggen..
We zijn er allemaal mee opgegroeid: ouders, leraren, coaches of andere volwassenen die we graag trots willen maken. Sommigen van ons is het gelukt, sommigen groeiden op met elke kleine prestatie die werd bekroond met trots. Sommigen zijn daar nog steeds naar op zoek, in alles wat ze doen en bereiken. Sommigen zullen het nooit horen, omdat het nooit goed genoeg zal zijn om het hart van hun ouders echt te raken.
Het is ons ook zo ingeprent dat het een menselijk verlangen is om de goedkeuring van onze ouders te verdienen en hun trots te wekken. Alsof we met een blueprint hier op aarde zijn gekomen, ontworpen om te voldoen aan de voorwaarden van het denken van onze ouders.
Kan je je voorstellen, ergens in een onzichtbare realiteit, in gesprek met de goddelijke creatie:
‘Goed, reizende ziel, je wordt geboren in een gezin met een vader die sterk de behoefte heeft aan een zoon die Geneeskunde studeert en zich onderscheidt met uitmuntende resultaten. Daarnaast zal je ook moeten excelleren in een sport die voor hem een diepe persoonlijke betekenis heeft, zodat iets wat ooit van hem was via jou opnieuw tot leven komt.
Het zal jouw vader niets uitmaken als je daarvoor je lichaam en geest moet scheiden; die vervreemding van jezelf laat hem onberoerd, maar oh.. wat zal hij trots op je zijn.’
als dat oprecht een opdracht zou zijn.. voor jou.. als ziel, dan kom je niet op aarde om hoog te blijven vibreren, dan kom je niet om licht te schijnen op het donker, maar om je licht achter te laten zodat je kan voldoen aan de voorwaarden van het denken van je ouders.
Ja, ik zeg expliciet dat het gaat om de voorwaarden van het denken van de ouders, zodat je beter begrijpt dat ouders er niets aan kunnen doen. Ze zijn namelijk volledig verweven met hun persoonlijkheid, met de gedachten en gevoelens die daarbij horen. Ze zitten vast in het donker. Ze kunnen niet zien dat een kind er niet is om het plaatje van hun denken te vervullen, maar om zich daarvan los te maken, zodat ze liefde weer mogen belichamen.
Ook ik heb een vader en een moeder; zij zijn gescheiden toen ik 5 was. En aangezien liefde en warmte nooit te vinden waren in hun samenzijn, bracht de scheiding mij meer vreugde dan dat het mij pijn deed. Maar wat mij vooral is opgevallen, is dat mijn moeder hele andere dingen van mij wilde dan mijn vader. Mijn moeder vond het heel belangrijk dat ik de positie van een man voor haar invulde. Ik moest haar financieel onderhouden, haar ontzorgen waar nodig - oftewel: ik moest voldoen aan haar voorwaarden om haar trots te kunnen maken. Iets wat vrij gebruikelijk was in onze cultuur.
Jaren later kwam ik erachter dat alle zoons van haar zussen precies hetzelfde deden. Mijn moeder deed hetzelfde voor haar moeder. Mijn oma was daarom ook trots op mijn moeder.
Zal mijn moeder trots zijn op mij? Nee, natuurlijk niet, want ik voldoe totaal niet aan de voorwaarden van haar denken.
Ik heb ook geen contact met mijn moeder, niet omdat ik haar haat of haar niet accepteer als mijn moeder, maar omdat zij leeft in een compleet andere realiteit, een realiteit die volledig gevormd is door haar denken, het onbewuste. En de enige manier waarop ik in verbinding kan staan met mijn moeder is dus door te voldoen aan haar voorwaarden, door mijn licht te dimmen.
Je ziet dus dat trots altijd gepaard gaat met voorwaarden, waardoor trots en onvoorwaardelijke liefde nooit samen kunnen bestaan.
En natuurlijk, ik zou je voor de gek houden als een geweldig schoolrapport van mijn dochter mij niets doet. Laatst had ze een examen voor ballet en ze was veruit de beste, ook daar geniet ik van. Maar zodra zij de indruk krijgt dat ze een goede prestatie nodig heeft voor mijn goedkeuring, zal zij - voor haar eigen overleving - schikken om te voldoen aan de voorwaarden van mijn denken. Ze stapt daarmee uit die liefdevolle staat van zijn en zal langzaam steeds vaker verdwalen in het donker.
“Een kind stemt zich feilloos af op de frequentie waarin jij leeft, en laat zien wat in jou gezien wil worden.”
Misschien is je kind onhandelbaar, behaalt het slechte cijfers, luistert het niet, past het zich niet aan, of weigert het te voldoen aan wat er van hem verwacht wordt. Kijk dan, voordat jij je focust op je kind, eerst naar welke gedachten en gevoelens jij voor waar bent gaan aannemen. Welke emotie dient zich aan als je kind niet doet wat jij wil?
En als je daarnaar kunt kijken in plaats van ermee te versmelten, dan beïnvloed je je frequentie positief, en zul je zien dat je kind iets anders zal weerspiegelen.
Dus los van dat ik nooit tegen mijn kinderen zal zeggen dat ik trots op ze ben, weten ze dat ze mij niet eens trots kunnen maken. Ze kunnen mij daarom ook niet teleurstellen, want het enige wat ze kunnen doen en komen doen is mij iets weerspiegelen - door te laten zien met welke gedachten ik nog versmolten ben, met als doel om daarvan los te komen en via hen weer terug te keren naar het licht.
Als je een rapport ontvangt dat niet al te goed is, hoef je niet te verstijven of geen mening te hebben erover. Een mening is prima; het kind mag leren en zien wat jij vindt. Maar het probleem ontstaat bij het emotionele gewicht dat eraan wordt gekoppeld.
Het gaat erom dat zodra een kind ervaart dat jij teleurgesteld bent in iets wat hij of zij doet, het kind om de verkeerde redenen zijn prestaties wil verbeteren; dan is het niet meer voor het kind zelf, maar voor jou. Als je kind geen verantwoordelijkheid hoeft te dragen voor jouw gevoel, dan zul je ook merken dat je met gemak een gesprek kunt voeren met je kind over slechte prestaties, want het kind voelt geen oordeel en heeft zo ook geen enkele reden om die slechte prestatie weg te wuiven.
Dus de boodschap in de kern:
Trots = voorwaarden van het denken worden vervuld.
Teleurstelling = voorwaarden van het denken worden niet vervuld.
Het zijn slechts bewegingen van het ego. Zie dat, en liefde zal het collectief dragen.
Herken je jezelf hierin en wil je het verder onderzoeken?
Je kunt een gratis 15-minuten gesprek met mij plannen (telefonisch of via Zoom):
Boek een gratis call
🌍 Elke donatie, klein of groot, helpt om mijn werk verder te verspreiden. Klik hier voor jouw bijdrage
🖥️Verbindenmetroms.nl - Individuele & relatie consulten | ook voor teams & groepen
Wat jij zo mooi beschrijft is voor mij echt de reis van het ouderschap. Dat zij los van mijn denken mogen en kunnen bestaan is iets waar ik me steeds bewuster van doordrongen ben. Het is wat mij motiveert, maar ook wat mij als ouder onzeker maakt en angstig soms. Gelukkig is vooral mijn dochter nergens minder van onder de indruk dan mijn trots. Samen komen we er hopelijk wel.
Ik denk dat de meeste mensen graag willen dat ze het beter krijgen dan dat ze het zelf hebben gehad. of ze zouden een jaloerse inslag hebben. En in de theorieën zijn er veel zij wegen die vaak niet anders zijn dan de eigen tekortkomingen.