#10 | Is een onschuldige ja bij een intuïtieve nee wel echt zo onschuldig?
Wanneer harmonie belangrijker lijkt dan jouw waarheid
Neem is even 20-30 seconden om te reflecteren op de volgende vraag:
Hoe vaak zeg jij ‘ja’ tegen een intuïtieve ‘nee’?
Bijzonder eigenlijk, hè. Nee is zo’n simpel woord, dat een enorme lading draagt… Of geven wij zelf lading aan die nee?
Wat zal iemand wel niet over je denken als je hem onderbreekt midden in z’n verhaal en zegt: ‘Nee, ik heb nu geen zin om naar je te luisteren.’ Of: ‘Nee, ik kan je niet helpen met je problemen. En misschien ben je al zover dat het je eigenlijk niet eens uitmaakt wat een ander over je denkt. Maar wat als jouw nee ten koste gaat van hetgeen waarmee jij je hebt geïdentificeerd? Wat als het ten koste gaat van hetgeen waar jij je aan hebt gehecht?
Er staan voor velen enkele sociale verplichtingen voor de deur: Sinterklaas voor de mensen met kinderen, nichtjes en neefjes, maar kerst🎄 is voor iedereen.
Ons land is zo seculier dat kerst voor velen niet eens meer wordt gezien als de viering van de geboorte van Jezus, maar meer als een gelegenheid om samen te zijn met vrienden en familie, lekker te eten, herinneringen op te halen, cadeautjes uit te wisselen, en natuurlijk een bordspel klaar om tevoorschijn te halen, want soms is dat het enige wat de avond redt.
Het draait om sensatie, stimulatie en een mix van psychologische en fysiologische effecten. Je kan al een dopamine shot krijgen door alleen al aan de feestdagen te denken, terwijl je op de dag zelf verstrikt raakt in de oude, vertrouwde gesprekken die je ziel niet weten te raken.
Velen kijken ernaar uit om te connecten met een naaste die ze al lang niet hebben gezien. Anderen moeten er niet aan denken om hun grofgebekte broer weer te treffen, maar ja, mama zal het wel waarderen. Het is toch maar één keer per jaar, dus dan doen we het gewoon, voor de goede orde.
Het lijkt zo onschuldig, die ene ‘ja’ bij een intuïtieve ‘nee’. Het lijkt zo… liefdevol, alsof je jezelf een keer opzij zet om de harmonie te bewaren. Tegelijkertijd is de gedachte -oftewel het onbewuste - een meester in het recht praten van dingen die krom zijn. Hoe vaak heeft het jou al ingefluisterd dat je die intuïtieve ‘nee’ moet negeren, zodat je de ander geen pijn hoeft te doen?
Als je al denkt dat je een ander pijn kunt doen, dan heb je geleerd dat dat kan. Maar dat klopt niet. Je kunt alleen iets bij een ander aan de oppervlakte laten komen. En ja, als die ander niet kan of wil inzien dat het gevoel dat aan de oppervlakte komt er altijd al was, en daarbij ook gelooft dat jij die pijn hebt veroorzaakt, dan zal diegene naar jou wijzen. Zit er een collectief met dezelfde mindset omheen, dan maken ze jou verantwoordelijk. Dan wordt jij gezien als harmonieverstoorder. Tja… als je niet zo gezien wilt worden, zeg je liever ‘ja’ bij een intuïtieve ‘nee’.
Een ‘ja’ bij een intuïtieve ‘nee’ heeft alles te maken met de identificatie met het onbewuste. Je bent één met je ego, en het ego rechtvaardigt die ja voor je. Het heeft jouw ja nodig, het heeft het onbewuste in de ander nodig. En elke keer dat jij gelooft dat jij het bent, geef je leven aan het ego, het onbewuste, het gevoel en zo blijft het bestaan.
Die onschuldige ‘ja’ bij een intuïtieve ‘nee’ is helemaal niet zo onschuldig. Het is ook helemaal niet liefdevol; integendeel, het is het tegenovergestelde van liefde: angst. Je zegt ‘ja’ alleen maar om een gevoel in jezelf te ontlopen.
Je ontneemt de ander de gelegenheid om jou echt te leren kennen. Tegelijkertijd ontneem je jezelf de gelegenheid om de ander echt te leren kennen. Maar het belangrijkste: Je ontneemt jezelf de kans om te ontdekken wie je echt bent en welke vormen van gehechtheid je nog steeds aan het aardse binden.
In wezen bestaat er niet zoiets als een sociale verplichting; het is illusionair, een verzinsel van het ego. Let dus ook op wanneer iemand tegen je zegt: ‘Het hoort erbij’ of ‘Iedereen doet het’. Dat is het onbewuste in hun dat spreekt.
Ja, ik weet het.. stoppen met gehoor geven aan het onbewuste in jezelf kan ten koste gaan van een relatie met iemand die het onbewuste in zichzelf niet wil loslaten. Maar waar jij volledig bewust beweegt, kan het onbewuste niet bijbenen, niet in jou en niet in de ander.
Jij mag het zeggen… durf je te stoppen met die onschuldige ‘ja’, durf je de gevoelens te omarmen die zich aandienen? Dan ontvouwt het leven een vredige werkelijkheid voor je.
🌍 Elke donatie, klein of groot, helpt om mijn werk verder te verspreiden. Klik hier voor jouw bijdrage